Reacties 4

Varen zonder koers

Het gevreesde punt is bereikt. Afgelopen maandag kreeg ik mijn masterdiploma van de postbode. Een week geleden kreeg ik een nieuwe afwijzing voor een sollicitatie. Morgen mag ik mijn zwarte werkkleding weer aantrekken en mensen opnieuw van eten en drinken voorzien. Ik durf het eindelijk hardop te zeggen: ik ben mijn koers kwijt. Eigenlijk al sinds ik in september afstudeerde, waarmee missie ‘Studeren in Antwerpen’ officieel geslaagd was. Sindsdien word ik achterna gezeten door de meest verschrikkelijke vraag die je een millennial kunt stellen: En nu?

Ik ben niet de enige. Nee, ik voel me zelfs een cliché. Om het helemaal mooi te maken, schrijf ik dit op mijn MacBook in een hip koffiezaakje in Antwerpen, met een flat white naast me, genietend van internet dat sneller is dan bij mij thuis. Het plaatje is compleet.

Want ja, en nu? De wind is gaan liggen, de koers is kwijt, het bootje dat mijn leven moet voorstellen dobbert, maar gaat nergens heen. Moet ik nu het zeil hijsen en een richting kiezen? Of moet ik gewoon nog even blijven drijven en maar zien waar ik uitkom?

Pluk de dag
Haal alles uit je leven. Carpe Diem. De cultuur waar we in leven eist dat we elke dag goed benutten. Dat we na 21 uur ’s avonds nog mails beantwoorden. Dat we werken tot we met een burn-out thuis zitten. We moeten zo snel mogelijk ons leven op orde krijgen, een partner vinden en een huis kopen. Is het, na ruim zeven jaar studeren, met dus ruim genoeg tijd om te dobberen, nu ook niet aan mij om met het serieuze leven te beginnen? Om te gaan werken, die CV op te bouwen en dromen na te jagen? Iets met mijn leven te doen? Is het feit dat ik niet elke seconde van mijn vrije tijd besteed aan solliciteren, een teken van luiheid? Of is het een teken dat ik stiekem helemaal geen gas wil geven? Dat ik daarom juist doe wat ik het momenteel het liefste wil? Is mijn job in een restaurant, met veel vrijheid, fijne uren, leuke mensen en een vast loon, een waste of time? Of is het juist het slimste wat ik nu kan doen?

Om mij heen delen steeds meer mensen een voordeur en een bed. Ze zetten hun handtekeningen op witte papieren die hun binden aan vaste werkuren, of een hoop geld en wat stenen en dakpannen die ze de komende tientallen jaren moeten terugbetalen. Ze kiezen een mooi plekje uit en laten hun ankers vallen. Waarom wil ik dit allemaal niet? Ik klamp me nog stevig aan mijn anker vast, en krijg de rillingen van het idee van vastigheid. Ergens denk ik: laat me maar lekker dobberen. Genieten van een onbekende wind in mijn haren, de zon in mijn gezicht. Ik ben nog jong, ik heb nog tijd genoeg om vast te zitten aan die vaste baan, met verplichtingen, stress, en elke ochtend voor 8 uur op te moeten staan (de horror).

Ambitieus, maar zonder ballen?
Maar aan de andere kant, worden de mensen om me heen steeds jonger. We zijn de generatie die alles kan, alles mag. Die niks meer hoeft te studeren en het liefst al vanaf zijn 10e bezig is met waar hij goed in is. Er is geen ruimte meer voor mensen zonder passie, zonder doel. Ik voel mijn tijd wegtikken, en die gaten op mij CV storen me steeds meer. Ik wil documentaires maken. Ik wil voor De Correspondent schrijven. Ik wil de wijde wereld intrekken met mijn camera en door bijzondere verhalen vertellen van mooie mensen. Waarom doe ik deze dingen niet? Ben ik lui, ben ik bang?

Ik trok op mijn 20e naar het zuidelijkste puntje van een compleet nieuw continent, en liet ik op mijn 23e alles wat ik had achter me om naar een stad te trekken waar ik nog maar één keer was geweest. Gas geven en dromen najagen kan ik wel. Waarom voelt het dan nu alsof ik verstijfd ben? Of beter gezegd: waarom voelt het als een big deal dat ik nu even niet gas wil geven?

Als ik goed nadenk over wat me het gelukkigst maakt, waar ik het meest van droom, is het antwoord even clichématig als mijn hele millennialprobleem. Reizen. Mijn backpack op mijn rug tillen en het avontuur aangaan. Die tien dagen in IJsland in december hebben me wakker geschud, gaven me rust en energie tegelijkertijd. Ergens anders, met mijn paspoort in mijn hand en het onbekende voor me, dát maakt me gelukkig. Plekken, culturen, talen en mensen ontdekken, dát is mijn droom.

Ik weet niet of ik ooit meer vraagtekens in een stukje tekst heb verwerkt. Dat speelt op dit moment ook vooral door mijn hoofd: vraagtekens. Mijn kompas, dat me altijd heel duidelijk een richting wijst, verandert nu constant van koers. En daarom blijf ik nog maar even dobberen, denk ik. Eventjes, om te zien waar de wind en de stroming me brengt. En als mijn kompas toch plots een richting kiest, zal ik die zeilen wel weer hijsen. Tot die tijd is een zacht briesje ook wel fijn.

En dan, om af te sluiten, nog een metaforische foto van een weg die mijn leven moet voorstellen als ik wel wist wat ik ermee moest doen. Of gewoon omdat IJsland zo ontzettend mooi is.

4 reacties

  1. Hanne

    Goe geschreven! Hoe zeggen ze dat? Niet de bestemming maar de weg daar naartoe is wat telt? Dus dobber ze meid xxx

  2. Marianne

    Lieve Lizet,
    Je hebt je gevoel over je leven en de toekomst heel mooi verwoord.
    Knap dat je dat zo goed kunt opschrijven. En mooie fotos
    Je hebt een leuk leven in een mooie stad en een fijne woning met lieve vrienden. Dat hebben we afgelopen weekend bij jou weer even mogen meemaken.
    En de toekomst… Er komt voor een volgende stap vast wel iets moois op je pad, in Antwerpen of elders.
    Je hebt het talent, de kennis en drive wel, dat is al gebleken, liefs, pap en mam

  3. Eva

    Och tering, zo herkenbaar. Geef er ook gewoon even aan toe dat je het misschien even niet weet nu. Er is géén haast. Ik heb mezelf altijd haast opgelegd maar weet nu dondersgoed dat dat écht niet nodig was. Dus als het kan: neem de tijd. Voer de druk niet onnodig op als je misschien gewoon wat ademruimte nodig hebt. En blijf rustig schrijven over, dat is misschien ook wel prettig (in ieder geval voor ons ;) )

Zeg het maar!