Reacties 18

Toen ik op een tropisch eiland woonde

Wanneer mensen me vragen naar mijn verhuisverleden, is er één periode waar ik altijd een beetje stil bij val. Ik woonde tot mijn achtste in de buurt van Nijmegen en belandde op mijn elfde in Zwolle. En daartussen? Meestal draai ik er omheen.

Het is een verhaal dat veel mensen, zoals mijn ouders en zusje, juist graag delen, maar waar ik nooit echt de behoefte aan heb gehad. Ik begreep het heel lang niet, en dus kon ik er ook niet goed over vertellen. Inmiddels begrijp ik het steeds beter en komt dit verhaal steeds vaker weer naar boven drijven. In mijn dromen. In reisverhalen en foto’s van anderen. Het eiland waar iedereen steeds zo lyrisch over is, heb ik een lange tijd eigenlijk in een verdomhoekje gestopt.

Ik was acht en we gingen naar Aruba.

Aruba. De Antillen. Iets waar ik toen nog nooit van had gehoord. En waar mijn ouders ook niet eerder waren geweest. Zij besloten het en we pakten die zomer alles in, gaven feesten, zeiden gedag tegen klasgenootjes, familie en mensen uit het dorp. We vroegen mijn allereerste paspoort aan (wat waren ze toen nog mooi, met plaatjes binnenin) en ik zat voor het eerst in een vliegtuig. Op 1 augustus 1999, op weg naar de andere kant van de wereld.

We woonden eerst ruim een maand in een hotel, The Mill. Het was er fantastisch. Elke avond was er muziek, er waren zwembaden, leguanen waar ik achteraan kon rennen, het was lekker weer en de zee was mooi. Het kon niet beter, het leek wel een eindeloze vakantie.

Als ik nu terugdenk aan Aruba denk ik aan de vierkante muntjes van 50 en 5 cent en het kleurrijke briefgeld. Aan de spelletjes die mijn zusje en ik speelden in de zee, waar we ons lieten meesleuren met de hoogste golven, om rollend het strand weer op te komen. Ik herinner me hoe ik het allerliefst naar de grootste rots in Arikok National Park klom, om zo het hele eiland te kunnen inspecteren. Ik herinner me de zondagochtenden die we bij The Natural Bridge doorbrachten (die nu overigens ingestort is). Het was onze lievelingsplek, vooral op vaderdag. We renden samen met de hond de ‘wilde zee’ in, die altijd een stuk kouder was dan we dachten, terwijl er een coolbox vol lekkers op het strand op ons stond te wachten. De foto helemaal bovenaan is tijdens een van die heerlijke zondagen genomen.

Ik herinner me de dagen die we op de Mi Dushi, de leukste zeilboot van Aruba, doorbrachten en hoe we er vanaf sprongen met een touw. Om vervolgens de wonderbaarlijke onderwaterwereld met scheepswrakken en kleurrijke visjes te ontdekken met onze snorkels. Ik herinner me de mango’s die bij ons in de tuin groeiden (!), die ik toen eigenlijk helemaal niet zo lekker vond. De vakanties naar Suriname, Orlando (Disney World!) en de cruise langs Sint Maarten, Barbados, Antigua en Sint Kids. En hoe ik op mijn negende al vloeiend met al die Amerikanen kon kletsen.

Ik kreeg een fascinatie voor zeeschildpadden, we hebben ze zelfs uit zien komen. Magisch. Ik mocht er helaas niet eentje mee naar huis nemen. Dat heb ik trouwens wel gedaan met mijn lieve Tijger, die na vijftien jaar nog steeds bij ons is.

Maar ik herinner me ook al die boeken die ik verslond. Omdat school om 1 uur ’s middags al afgelopen was en ik niet wist wat ik anders moest doen, omdat ik het niet zo goed kon vinden met mijn klasgenootjes. Ik herinner me die zonnesteek die twee weken duurde, inclusief 41 graden koorts. En al die andere keren dat ik met mijn witte sproetenhuidje weer verbrand was, ondanks dat mama me altijd maar bleef insmeren. Ik herinner me die keren dat ik huilde wanneer we na onze ‘vakantie’ in Nederland weer naar huis gingen, omdat ik daar het allerliefst gewoon wilde blijven. Dat ik de verschrikkelijk saaie geschiedenis van de indianen op Aruba moest leren en mijn klasgenootjes het liefst naast me zaten om bij me af te kijken tijdens een rekentoets.

Heel lang heb ik niet begrepen waarom we zonodig naar Aruba moesten verhuizen. Waarom gingen we weg uit het dorpje waar ik in alle vrijheid op straat kon spelen, in bomen kon klimmen, waar ik vriendjes had en waar een enorme achtertuin achter ons huis lag? Ik was eigenwijs en paste me moeilijk aan. Ik verveelde me, was boos omdat ik niet zelf met de fiets ergens heen mocht, omdat ik überhaupt geen fiets meer had en omdat ik die zee onderhand wel zat was. Mijn zusje daarentegen, schreef binnen de kortste keren dagboeken vol met Papiamentse zinnen.

Ik heb in die drie jaar op Aruba de angst om de Millenniumbug gemist. En ook de bruiloft van Willem en Máxima, de overgang van de gulden naar de euro. Les over WOII en grammatica, waardoor ik heel lang niet wist wat de Holocaust was en nog steeds niet altijd weet hoe ik sommige dingen moet schrijven.

Maar naarmate ik ouder word, snap ik die verhuizing naar dat gekke Caribische eiland stukken beter. Ik snap nu juist heel goed waarom mijn ouders een nieuw avontuur wilden aangaan. Waarom dat kleine dorpje in Gelderland veel te klein was. Ik snap nu als geen ander waarom mijn ouders het wilden proberen op een tropisch eiland.

En uiteindelijk ben ik ze alleen maar dankbaar voor deze ervaring.

Het Aruba dat ik nu op foto’s zie (zoals hier), is niet het Aruba dat ik me herinner. Die blauwe zee is in mijn hoofd niet zo blauw, de witte stranden zijn niet zo wit. Aruba is vergrijsd in mijn hoofd. En een beetje verdrongen. Daarom moet ik snel maar eens terug. Terug naar ons oude huis, dat nu een bloemenwinkel schijnt te zijn, langs mijn oude school, naar de ruïnes van The Natural Bridge, met een coolbox vol lekkers. Nu eens goed die azuurblauwe zee in me opnemen. Herinneringen ophalen en nieuwe herinneringen maken.

Nu eens écht genieten van dat blije eiland.

En, als het lukt, gaat dat misschien ook wel gebeuren in september met mijn zusje. Eens kijken hoe goed haar Papiaments dan nog is. ;)

18 reacties

  1. Eva

    Jeetje Lizet wat mooi geschreven en wat lijkt het me ook lastig om als klein kind ineens op zo’n ander deel van de wereld te wonen. Ik was al in paniek toen ik op mijn negende van de ene kant van de straat naar de andere verhuisde, bang dat ik vanalles zou missen en dat alles anders zou zijn. Ik hoop dat je inderdaad snel teruggaat, met je zusje, en ben zo benieuwd naar je verhalen dan en je ervaringen.

  2. Lizet

    Jij bent snel, haha! Dankjewel voor die lieve woorden :) Ik hoop er ook echt weer naar terug te kunnen, wordt wel eens tijd na bijna zestien jaar!

  3. Eva

    Hahaha ja helemaal blij dat er weer een blogje is ;) Plus ik heb het idee dat het vrijdagmiddag is dus doe niet zoveel.. Hmmm

  4. Wauw, wat super mooi opgeschreven! En wat kan ik het me goed voorstellen dat het als kind helemaal geen droomeiland hoeft te zijn. Vind het knap dat je het zo goed kan verwoorden en wel leuk dat je na al die tijd eindelijk snapt waarom je ouders destijds zijn gegaan!

  5. Wat prachtig geschreven Lizet! Ik kan ergens goed begrijpen dat het voor een kind vreselijk moeilijk kan zijn (al denk ik dat ik het fantastisch had gevonden) en dat je het een beetje verdrongen hebt. Wel erg mooi om te lezen dat je je ouders nu heel goed begrijpt. Ik hoop dat je kan gaan in september en prachtige herinneringen kan gaan ophalen. :-) Ik ben nu al benieuwd naar de mooie verhalen die dan komen gaan.

  6. Lizet

    Dankjewel Laura! Het was zeker voor een deel fantastisch, heb ook veel mooie herinneren. Die zijn uiteindelijk toch vooral overgebleven, merk ik de laatste tijd. Hoop inderdaad ook dat ik ze dit jaar weer kan ophalen!

  7. Marianne

    Lieve Lizet,je blog heeft me erg ontroerd. Juist omdat ik weet dat je altijd een ” dubbel gevoel ” had bij de Arubajaren en het er niet graag over had. Ik vind het fijn dat je dat nu anders ziet en beter begrijpt waarom wij dit avontuur graag wilden. MMet de jaren blijven de mooie herinneringen over. Ik hoop dat het je lukt terug te gaan met José, een superleuk idee

  8. Wat een mooi verhaal! Ik kom nu voor de eerste keer op je blog dankzij Watzijzegt. En ja ik kan me goed voorstellen dat het als kind soms helemaal niet zo leuk is als je ouders een tropisch eiland willen ontdekken… En wat een fijne reactie ook van je moeder… :)

  9. Wat bijzonder en ontzettend tof dat je daar hebt gewoond, Lizetje! Ik vond mijn weekje Aruba afgelopen jaar zo heerlijk en denk er regelmatig met weemoed aan terug. One happy island indeed. Het is zeker veel geld om terug te gaan maar het is iedere zin waard. Doen!

  10. Lizet

    Wow, ik dacht echt dat ik jou dat wel een keer verteld had! En jaaa, ik wil zo graag! We gaan deze maand maar even goed kijken voor vluchten.

  11. Ik was halverwege je stukje en toen dacht ik dat je vooral terug moet gaan, om het nu te zien, als volwassene. Gelukkig was je zelf ook tot die conclusie gekomen.

  12. Pingback: Ik ga naar Indonesië! - Wander Woman

  13. Pingback: Wanderlist: Amerikaanse steden - Wander Woman

Zeg het maar!