Reacties 4

In een sprintje achter je dromen aan

Soms denk je dat je je hele toekomst hebt uitgedacht. Dat dacht ik vorige week in ieder geval. Nadat ik vorig jaar mijn diploma voor Journalistiek in ontvangst heb kunnen nemen, was het even tijd om rust te nemen, om wat te werken en wat bij elkaar te sparen. Het was een verschrikkelijk saai jaar, en ik sta te springen om weer wat te ondernemen.

Het plan: in september begin ik met een master (en eerst een pre-master). Film en Televisiewetenschappen om precies te zijn. In Utrecht. Eerst zal ik nog een half jaar met mijn kleine restje OV van de IB-Groep heen en weer reizen, zodat ik nog even van mijn Zwolse grachtenpandje kan genieten. Na dat half jaar zal ik het liefst naar Amsterdam, maar als het echt moet naar Utrecht verhuizen. Nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe dingen doen, nieuwe dingen leren. Stage lopen bij een bedrijf dat prachtige documentaires maakt over de wereld en haar mensen. Daar blijven plakken, reizen, trouwen met een Australiër om vervolgens in San Francisco te gaan wonen met een fluffy rode kat.

Ok, nu draaf ik een beetje door. Maar je snapt het, ik zag het helemaal voor me.

Tot vorige week dinsdag wist ik het. Totdat ik naar de Universiteit Utrecht moest komen voor mijn toelatingsgesprek voor de pre-master. Totdat ik een hele harde NEE hoorde. Zo, recht in mijn gezicht. “Nee, je wordt niet toegelaten tot de pre-master van de master van je dromen. We denken dat je het niet aan kan.” Waarom, ik weet het nog steeds niet zo goed. Ik luisterde niet meer. Ik voelde me neergeslagen. Wat moet ik nu?!, spookte het door mijn hoofd. Hoe kom ik nu ooit verder? Hoe kom ik nu ooit terecht bij dat ene documentairebedrijf? Bij mijn Australische droomman? En waarom heet dit in vredesnaam een ‘toelatingsgesprek’?

Tranen wegslikkend zat ik in de trein naar huis. Ik was echt terneergeslagen. Ik zag mezelf voor altijd in Zwolle wonen, met twintig katten, voor altijd werkend bij het restaurant waar ik nu werk. Mijn droom was in een miljoen stukjes gevallen. Ik moest eerst even flink moed verzamelen, precies een week lang, voordat ik alle stukjes weer kon oprapen. Voordat ik mijn ogen kon wegscheuren van die ene weg naar mijn droom, om op zoek te gaan naar een nieuwe richting. Op zoek naar andere masters, op andere universiteiten.

Ik ging in de bieb zitten, dronk mijn usual hazelnoot latté en begon te googlen. Eerst Groningen, Leiden, Amsterdam. Toen gingen mijn gedachten de grens over: naar Antwerpen. Waarom niet? Net over de grens studeren scheelt me ruim 3500 euro. En het is Antwerpen! Ik slik. Ik kom de perfecte master tegen: Mediastudies. Ik mail met een mevrouw, die me verzekert dat ik sowieso word toegelaten. Ik slik nog een keer. Wil ik dit wel? Helemaal naar Antwerpen? Volledig uit mijn comfort zone? Ja, ik roep al een hele tijd dat ik weg wil uit Zwolle. Het is hier saai, ik ben hier wel uitgekeken. Ik wil iets nieuws. Maar het is wel mijn zeer comfortabele comfort zone.

Een comfort zone is niet iets waar je je aan vast moet houden, dat weet ik als geen ander. Ik vond het dood- en doodeng om zeven maanden lang naar Zuid-Afrika te gaan, maar dat was uiteindelijk de beste keuze van mijn leven. Mijn verhuisdrang begint ook weer te kriebelen, ik woon hier al veel te lang. Ik moet iets nieuws. Ik neem nog een slok van mijn koffie en voel mijn hoofd alweer wat rustiger worden. Ja, dit is wat ik moet gaan doen. Dit is wat ik gá doen. Hoe weet ik wanneer ik een keuze heb gemaakt? Dan stop ik met zoeken. En probeer ik niet meer aan die andere keuzes te denken. Dan zie ik het voor me. Vragen veranderen. Van: Wat moet ik nu?, naar: Hoe duur is het om te wonen in Antwerpen? Waar zou ik kunnen werken? Ik ben klaar voor een nieuwe uitdaging.

Diep ademhalen, ook al is het doodeng. Nog een keer ademhalen, en dan gaan. In het diepe springen, een sprintje trekken vanuit mijn comfort zone, rechtstreeks naar Antwerpen. Naar een nieuwe toekomst. Naar die Australische man.

4 reacties

  1. Marianne

    Een goede keuze, hoor. antwerpen is een superleuke stad

  2. Pingback: Waarom wonen bij je ouders niet eens zo heel erg is - Wander Woman

  3. Pingback: Een tsunami van onzekerheid - Wander Woman

Zeg het maar!