Reacties 8

Een tsunami van onzekerheid

de handtekening 2-1

Eens in de zoveel tijd is het weer zover. Het kan beginnen bij iets heel kleins, zoals een post op Facebook, een opmerking of iets wat ik op het internet zie. Er begint iets te borrelen en al snel komt het hoger, totdat een gevoel van paniek en onzekerheid als een tsunami over me heen dendert.

De tsunami schreeuwt maar één ding naar me. Het is de vraag of ik wel de goede keuzes heb gemaakt. Of ik wel zeker weet waar ik in vredesnaam mee bezig ben. De welbekende ‘wat-als’-vraag.

Wat was er gebeurd als ik op de middelbare school toch die tweetalige richting had gekozen? Of na de HAVO nog iets langer was blijven hangen om een VWO-diploma te halen? Zou ik dan een andere studie hebben gekozen? Zou ik dan gelukkiger zijn?

Wat als ik niet op mijn zeventiende al was begonnen aan de opleiding Journalistiek in Zwolle? Als ik iets later was geweest, zou ik dan het toelatingsexamen van de School voor Journalistiek in Utrecht niet zo verschrikkelijk moeilijk hebben gevonden? Zou ik dan gelukkiger zijn?

Heb ik wel de goede minors gekozen? Was Verhalend Schrijven niet meer iets voor mij, in plaats van Radio- en Televisiejournalistiek? Deed ik wel genoeg naast mijn studie? Heb ik nu wel de goede opleiding gekozen? Kon ik niet beter meteen gaan werken in plaats van een master doen? Zou ik dan gelukkiger zijn?

Een klasgenootje zei deze week nog: “Oh, ik wou echt dat ik journalistiek had gedaan, net als jij”. De grap: zij heeft Redactie en Media in Amsterdam gestudeerd en tijdens een van die tsunamis die ik had tijdens de opleiding Journalistiek, heb ik me ook nog afgevraagd of ik díe opleiding niet beter had kunnen doen. Het gras is altijd groener.

Deze week kwam er weer een tsunami langs. Was die master in Utrecht toch niet leuker? Kon ik niet beter naar de filmacademie? Wat wil ik überhaupt met deze opleiding (Filmstudies en visuele cultuur) gaan doen later? Wat kun je er eigenlijk mee worden? Ik weet het ook niet zo heel erg goed.

Wat ik wel weet, is dat ik na de opleiding Journalistiek het gevoel had alsof ik nog lang niet alles wist. Ik weet dat ik meer wil weten, meer wil leren. Dat ik na een jaar werken wist dat ik er nog niet klaar voor was om te gaan werken. En door al die paniekerige buien en al die probeersels in de vorm van (vrijwillige) redactiebaantjes ben ik er ook achter gekomen wat ik niet wil. Ik wil niet het ‘harde nieuws’ verslaan en achter rampen aan rennen. Ik duik liever de achtergrond in. En zo heb ik nog wat meer dingen kunnen afstrepen. Dat is ook nuttig.

Dit is een bericht naar de toekomstige paniekerige ik: kijk even op je LinkedIn-pagina. Toen je die laatst had bijgewerkt, zei je nog tegen jezelf dat je best veel hebt bereikt. En daar ook best wel trots op was. Kijk maar eens even naar de foto helemaal bovenaan. Waar je je mooiste handtekening moest zetten op je Bachelor of Journalism. Met een trotse mama en zusje in de zaal en een trotse vader die maar niet wilde stoppen met foto’s maken.

Op je negentiende werd je aangenomen als stagiair bij Het Klokhuis. Op je twintigste vertrok je naar Zuid-Afrika. Op je een-en-twintigste haalde je je diploma Journalistiek en een maand later deed je mee aan een masterclass van Coolpolitics en ging je op reportagereis naar de Filipijnen om te schrijven over mensenrechten. Op je drie-en-twintigste pakte je alles in en verhuisde je naar Antwerpen. Je denkt na over je keuzes en je volgt je hart. En je maakt ook nog eens je eigen wensen waar, kijk maar:

En als ik dan toch antwoord moet geven op die vraag, die vraag die iedereen wel eens heeft achtervolgd. Die vraag die klinkt als ‘Wat Wil Je Nou Eigenlijk?’. Dan is dit mijn antwoord:

Ik wil mooie verhalen maken over mensen, over dieren, over gebieden. Verhalen die niemand kent, maar die iedereen moet weten. Over onrecht, over bijna uitgestorven dieren, over armoede en mensenrechten. Maar ook over de mooie plekken, het geluk in kleine hoekjes, over de wonderen, die vast nog steeds niet de wereld uit zijn. Verhalen uit de Nederlandse polder, uit de woestijn in Australië of uit de verste hoeken van de Amazone.

En ik denk, als ik mijn best blijf doen en mijn hart blijf volgen, dat die droom nog best wel een keer kan uitkomen. Ooit.

8 reacties

  1. Die droom kan zeker uitkomen! En het kan ook heel goed zijn dat die droom tussentijds wel verandert. Ik las je comment op mijn blog. Die kriebels & twijfels heb ik ook nog steeds, en dat zal waarschijnlijk ook nooit helemaal verdwijnen. Maar soms even stil staan bij wat je wel hebt bereikt, scheelt al een heleboel :)

  2. Lizet

    Dat scheelt zeker inderdaad! Ik voelde me ook meteen weer wat beter, haha. Het zal ook zeker heel goed kunnen dat ik over een tijdje weer iets helemaal anders wil ;)
    En inderdaad, zoals je al zegt (en ook al zo mooi op je blog schreef), denk ik dat iedereen hier wel een beetje last van heeft.

  3. Heel makkelijk gezegd hoor, en je weet sowieso wel dat ik meer dan goed begrijp dat het niet zo makkelijk ís, maar het gaat je so-wie-so lukken Lizet. Misschien niet gisteren of vandaag, maar er zijn nog zoveel morgens en zoveel kans om het helemaal te maken. Je hebt geen reden om onzeker te zijn en keuzes wat betreft opleidingen en alles zijn niet bij te draaien, maar dragen hoe dan ook allemaal ergens aan bij. Al is het maar “nutteloze” feitjes kunnen opdreunen op feestjes en daardoor mensen laten lachen, ofzo ;)

    Komt goed, komt goed, komt goed.
    <3

  4. Lizet

    Zo lief! En alles wat je net zelf hebt gezegd geldt natuurlijk ook voor jezelf hè! :)

  5. Wow! Wat kun jij ongelooflijk trots zijn op jezelf zeg! En die tsunami’s komen me bekend voor.

  6. Marianne

    Als jouw leven een rechte streep zou zijn, zou het je te saai zijn. Je kiest niet de gemakkelijkste weg, maar één met omwegen en toppen en dalen. Daarmee doe je wel mooie ervaringen op. Je hebt al zooveel gezien van de wereld. Wees maar trots op wat je wel doet. Dat je dan af en toe twijfelt hoort wel bij je. Geeft niet, je komt er wel.

Zeg het maar!