reactie 0

Aku cinta kamu, Indonesia

IMG_1565

Nog geen week in Indonesië en ik ben nu al verdrietig dat ik over iets meer dan twee weken weer naar huis moet.

Ik ben dit keer niet een stukje van mijn hart verloren, maar ik heb een stukje gevonden. Ik wist niet eens dat ik het kwijt was.

Misschien omdat mijn opa hier, in Yogyakarta, ook heeft rondgewandeld, ongeveer 75 jaar geleden. Misschien omdat ik onbewust in Nederland toch veel van de cultuur heb meegekregen. Of omdat de natuur zo wonderschoon is. En de sate ayam zo lekker.

Misschien omdat iedereen hier zo verschrikkelijk lief is. En alles voor je doet. Misschien omdat ik hier de lekkerste nasi goreng en bak mie goreng heb gegeten. Misschien omdat ik me nog geen enkele seconde onveilig heb gevoeld, zelfs niet die avond toen we verdwaalden in een woonwijk in Yogyakarta.

Misschien omdat onze gidsen van dezelfde leeftijd zo ontzettend veel op ons lijken. Misschien omdat het hier zo warm is. Of omdat de passievruchten in de jungle goddelijk waren. Misschien omdat we na een bezoek aan tempels thee en heerlijk eten kregen van mannetjes bij de parkeerplaats.

En sowieso omdat ik me hier thuis voel. Omdat de mensen hier zo vrijgevig zijn. Omdat ik hier voor altijd wil blijven. En omdat iedereen gitaar lijkt te kunnen spelen. Omdat ik me achterop een motor, razend langs rijstvelden, zo vrij als een vogel voel.

Ik klamp me de komende twee weken extra stevig aan Indonesië vast. En ik weet eigenlijk nog helemaal niet zo zeker of ik wel los ga laten.

IMG_5498.JPG

Zeg het maar!